(بنویس مهلت موندن یه نفس بود     سهم من از همه دنیا یه قفس بود)

  سلام ای غروب غریبانه­ی دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه­های جدایی

خداحافظ ای شعر شب­های روشن

خداحافظ ای شعر شب­های روشن

خداحافظ ای قصه­ی عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی­مانی ای مانده بی­من

تو را می­سپارم به دل­های خسته

تو را می­سپارم به مینای مهتاب

تو را می­سپارم به دامان دریا

اگر شب­نشینم اگر شب شکسته

تو را می­سپارم به رویای فردا

به شب می­سپارم تو را تا نسوزد

به دل می­سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه­ی واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من

خداحافظ ای سایه­سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهار همیشه

شاید سلام و شاید هم خداحافظ

نازنین: زندگی همیشه  قصه تلخ رفتن و خداحافظی  است

و همیشه همین بوده وهست.دیر یا زود باید رفتُ اکنون برای

من نیز وقت رفتن فرا رسیده هر چند سخت است و دشوار

اماوقتی مجال ماندن نیست باید رفت .من می روم  با بغضی

سنگین با غمی بزرگ..... همراه باکوله باری از خاطرات شما

من امروز این دفتر غم و اندوه را می بندم و با اشک چشمانم

و آه دلم می گویم خداحافظ.....

دوستای خوب و مهربونم :من هم دارم میرم ناخواسته و ناچار

البته با خاطرات شما .توی این مدت تنها دلخوشیم همین

وبلاگ بود و دلگرمیم شما دوستای عزیزاگه اومدم

از غمهام نوشتم تاکمی آروم شدم منو ببخشید

اگه فقط غم بودم و شادی براتون نداشتم

چه میشه کرد زندگیم همین بوده از

شما ممنونم که شریک غمهای

بی پایانم بودید.

ممنونم

من هیچوقت فراموشتون نمی کنم و دلم برا همتون تنگ میشه .راستی فکر

نکنید رفیق نیمه راه بودم بخدا نه...ولی ناچارم باید برم... حرف آخر و می زنم

 و زحمت و کم می کنم :توی این دنیای بزرگ همه ما آدما مسافریم  چه خوب

بود اگه هیچوقت دل هیچکدوم ازین همسفرامون و نشکنیم..پا رو قلب کسی

نزاریم و به هیچ کس بدی نکنیم .......................................           بدرود

چشم بگشا تا زقامت بیفکنی برم ظل را
لب بگشا تا کز سینه به در کنی دل را
سخن ز بهر این گویم که شاید
فردا یی نباشد از بر زیستن
ارچه صبر کردم بسی پشت درب انتظار
نشنیدم ندایی که نوازش بدهد گوش
رفتی؟!
سکوت؛
حرف آخرت هست؟!

...و تنها با یاد خدا دلها آرام می گیرد...

 

برام دعا کنید....لیلی

 

این بار نظرات شما بدرقه راه من خواهد بود .

 

 

 

 

 

یادم اومد باز دوباره اولین لحظه دیدار  

                                                 تو به من گفتی عزیزم تنها عشقمی تو ای یار؟

به تو گفتم مهربونم عاشقونه من می مونم

                                                          بیا تا آخر این راه تو نگو خدانگه دار!

ناز چشمام و کشیدی ُناز چشمات و خریدم

                                                     توی خواب بودم یا رویا؟یا منم بیدار بیدار؟

غزل خمار چشمات واسه من عمر و نفس بود

                                                     تکیه گاهم که نموندی من زدم تکیه به دیوار

توی قاب عکس دیوار جای عکست مونده خالی

                                                      حالا من موندم و یادت ..بیقرار با یه دل زار

تو که مجنونم نبودی ولی من مثل یه لیلی

                                                       وقتی رفتی من شکستم بیصدا و آخرین بار

عسلم ای نازنینم بیت آخرم تو هستی

                                                     عشق من تو هم نموندی ! تا ابد خدا نگه دار

 شکرانه...

خدای مهربون سلام منم لیلی همون بنده ی دلشکسته ات

اینک با دلی سرشار از غم و  شکسته تر از همیشه به سویت

آمده ام و دستانم را به سویت دراز میکنم تا مثل همیشه یاری ام

کنی.معبودم:ای تنها تکیه گاهم در این دنیا تو که همیشه بودی و

هستی میدانم....

من با وجود تمام رنجهایی که تا به حال کشیده ام همیشه سجده

شکر به درگاهت داشته ام .پروردگارم:گرچه مرا همیشه شرمنده ی

محبت های بی دریغ ات کرده ای و در پرتگاه زندگی دستانم را گرفتی

 این بار با دلی شکسته تر و زخم خورده تر به سویت آمدم بازهم مرا

بپذیر مرا دریاب تو هرگز مرا تنها مگذار و نخواهی گذاشت میدانم...

باز مرا یاری کن که بجز تو امیدی ندارم ........

تو را سپاس برای همیشه بودنت...............

برای تو....

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

من زنده ام اما ........

قسم

قسم‌ بر لحظه‌ شيرين‌ ديدار كه‌ از تلخي‌ عمرم‌ گشته‌ سرشار

قسم‌ بر لحظه‌هاي‌ تلخ‌ انجام‌ كه‌ دارد از فراق‌ تلخ‌ پيغام‌

قسم‌ بر رويش‌ پاك‌ سحرگاه‌ قسم‌ بر مدّ و مِه‌ تا تارك‌ ماه‌

قسم‌ بر شبنم‌ و بر ژاله‌، باران‌ قسم‌ بر سوزش‌ چشم‌ انتظاران‌

قسم‌ بر شادمانيهاي‌ خورشيد كه‌ چون‌ شبنم‌ به‌ روي‌ خاك‌ پاشيد

كه‌ داغي‌ داشت‌ بر شعر من‌ آويخت‌ كه‌ شعري‌ داشت‌ بر چشمان‌ او ريخت‌

قسم‌ بر عاشقي‌، بر ماه‌ و مهتاب‌ كه‌ عاشق‌ مي‌شود از عشق‌ بي‌تاب‌

قسم‌ بر آن‌ كلام‌ ناب‌ و كمياب‌ «كه‌ بد دردي‌ است‌ جان‌ دادن‌ به‌ مرداب‌»

قسم‌ بر ديدنيهاي‌ نگاهت‌ كه‌ از چشمم‌ گرفت‌ خواب‌ راحت‌

قسم‌ بر ديده‌ مه‌ بر رُخ‌ تاك‌ قسم‌ بر اشك‌ ماهي‌ بر رخ‌ خاك‌

منم‌ بر چهره‌ تو بسته‌ قامت‌ گرفتار تواَم‌ من‌ تا قيامت‌

                                                                  کبوتر زخمی تو

پدر اسمت همیشه روی لبهاست                        پدر یادت همیشه توی دلهاست

پدر دفتر شعرت توی تاقچه                               تنهاآرامش قلبم توی شبهاست

پدر یادم نمی ره مهربونیت                               پدر یادم نمی ره همزبونیت

پدر وقتی که رفتی من شکستم                          پدر حرف همه است حرف جوونیت

پدر پشتم شکست از رفتن تو                            پدر شادی حروم شد تو غم تو

                                بخواب آروم بخواب که وقت خواب

                                  بخواب که دیدنت دیگه سراب

 پدر تنها شدم تنهایی سخته                              پدر تنهاییم از دست بخته

بعد رفتنت پدر زندگی مرد                                 نور قلب من به خاموشی سپرد

بعد رفتنت پدر هستی من                                 سر به جاده های بی کسی سپرد

                               بخواب آروم بخواب دنیا تموم شد

                                همه آرزوهام بی تو حروم شد

                             روز پدرومردو به همه تبریک میگم

مراتو بي سببي نيستي

به راستي

چه بلندپرواز مي كني.

بازم حرفای تو دلم.....

این منم براستی منم اینک تک و تنها درین بیهوده سرا؟

چه می کنم؟بدنبال چه می گردم ؟من که همیشه تنها بوده و هستم .

 بجز خدا یاری نداشته و ندارم...

هیچ کس باورم نکرد... در تک تک لحظه هایم با غم خود سوختم و ساختم

در تنهایی گریستم و در میان جمع خندیدم.....

که مبادا کسی بفهمد آشوب درونم را !!!

هیچ کس به راز چشمان همیشه بارانیم پی نبرد!

چشمانی که شب را با اشک به صبح می رسانند...

هیچ کس درمان قلب خسته ام نشد "چرا که با هر لحظه تپیدنش

هزار زخم خورده را بیاد می آورد...

هزار هزار زخمی که خورده "زخم تقدیر ........

آه تقدیر اوکه همیشه برای من تلخ نوشت ...

تقدیر من بیهوده ترین تقدیر بود که مرا درین جوانی چنین عاجز از ماندن

عاجز از بودن کرد. آه تقدیر.....

اسیر لحظه ها

عسلم بین منو تو فاصله قد یه دنیاست

به تو که نمیرسم من با تو بودن دیگه رویاست

تو ،تو اوجی تو جوونی ولی من خاک زمینم

تو که تو اوجی نگام کن هر چی هستم من همینم

تو یه نوری نور مطلق من شبم شبی سیاهم

که تو این شب و سیاهی عاشقی گم کرده راهم

من اسیر لحظه هامم تو رها شدی عزیزم

من ولی آخر قصه اشکامو به پات میریزم

بازم این حکایت تلخ بی تو بودن سرنوشته

ما که با هم نمیمونیم سرنوشت اینو نوشته

نه من دیگر به هیچ نمی اندیشم نه به آن صبح زلال نه به این شبهای شوم 

نه از باران به وجد می آیم نه از ابر دلم می گیرد

گذشت آنزمان که پیاله ای از نگاه من

حریق عطش هفت قبیله را می کشت

من در ته خاطرات دور خودم ته نشین شده ام

و سالهاست که مرده ام.....

۱۳۸۷/۰۴/۱۷

مادر مهربانم سلام

اول می خوام بگم خیلی خیلی خیلی مخلصتم

منو ببخش مادرم اگه فرزند خوبی نبودم و همیشه غم داشتم برات

در نگاهم التماس را ببین این خواهشی است برای بخشش تو مادر

گر چه میداتم قلب تو جایی برای کینه ندارد.

با هر لبخندم  خندیدی و با هر قطره اشکم دریای خون گریستی

تو که در تمام مسیر زندگی همراه و همراز من بودی

 اگر تمام عمرم را به تو خدمت کنم و سالهای سال شب و روز سجده ات کنم

 باز نمی تونم قطره ای از دریای محبت و دلسوزی هایت را جبران کنم.

چه بگویم که تمام کلمات در برابر عظمت نامت ای مادر سر تعظیم فرو می آورند

فقط می توانم بگویم بهشت اندک هدیه ای ایست برایت مادر

 و این بهشت هزار بار بر تو مبارک مادرم

با من بمان مادر..

با من بمان برای همیشه !وجود تو مرا دلگرم میکند،نگاهت امید زیستن میدهد

و لبخند تو مرا به زندگی امیدوار میکند.بمان مادر بی تو خانه بی فروغ است

بی تو دنیا پاییز است بی تو هیچ نخواهم داشت حتی اگرتمام دنیا ازآن من باشد .

هر چه دارم فدای یک تار مویت مادر_نام پاکت  امید بخش لحظات

 غم گرفته ی من است  وجود مقدست مرا از غمها میرهاند.

بمان مادر برای همیشه با من بمان

،شاهد باش و بدان زندگی و نفس کشیدن بی تو پوچ است .

آه اگر روزی نتوانم بگویم مادر از کمبود این جمله ذره ذره نابود خواهم شد

 وجودم خواهد سوخت اگر یک روز نتوانم صدایت کنم

 آنروز روز مرگ من خواهد بود.

بی تو دنیا مثل سراب است بی تو انگار هیچکس نیست و وقتی کنارم باشی

 حتی اگر هیچکس وجود نداشته باشد انگار همه هستند

پس بمان مادر برای همیشه با من بمان ......

 براستی که حتی  بهشت برای یک مادر هدیه ای ناچیز است

روزت مبارک مادر

سلام دوستای خوبم که همیشه منو همراهی می کنید

 امروز روز تولد من ومن مثل همیشه خوشحال

نیستم چون از تولدم راضی نیستم.همیشه اینو می گم

 که ای کاش هرگز بدنیا نمی اومدم

وقتی از پدر و مادرم گله می کنم که چرا باعث تولد من شدید

 و باعث شدید پا به این دنیای سراسر

نیرنگ و فریب و پر از غم و اندوه بزارم؟ می گن خدا خواسته!

 آره خدا جون تو خواستی ؟ تو خواستی من

 بیام که همیشه در عذاب باشم گناه من چی بود؟

 تولد؟وفاداری؟سادگی یا صداقتم؟

از همون بچگی معنای واقعی درد و فهمیدم خیلی زود

 بزرگ شدم خیلی زود یاد گرفتم غصه بخورم

و میدونم خدای مهربون شاید دارم ناشکری می کنم

 ولی خودت می دونی چی کشیدم و می کشم.

تو خواستی من بدنیا بیام تا همیشه گریون باشم

و با شادی بیگانه بیگانه باشم نتونم معنی

خوشبختی و حتی واسه یه لحظه بفهمم

 خدایا ازم دلخور نشو بزار به حساب یه درد دل

نمی خوام روز تولدم و بهم تبریک بگید فقط خواستم

بدونید اصلا راضی به

تولدم نیستم.

ای کاش هرگز بدنیا نمی اومدم.....

ره تولد من یه تولد خاکستری بود...

اینم یه عکس از لیلی و مجنون 

  لیلی مجنون(شعر از خودم) نظرات شما عزیزان تو بهتر شدن شعرام به من کمک می کنه

منم لیلاترین مجنون این شهر                                  

 مرا یادی کن ای تنها بهانه 

درین شبهای بی فانوس و تاریک                                               

بخوان از نورو از فردا ! ترانه 

منم اینجا گیاهی خشک و بی روح                                                

 تویی عشق و امید یک جوانه 

 تویی پایان غم آغاز شادی                                                                 

 دلی داری صبور و جاودانه 

منم تنها نگاهی دورو حیران                                                        

 بدنبال توام ای بی نشانه 

به تاریکی نیاندیش ای تلالو                                                             

 تویی نور و امید آشیانه 

سکوتم را به تنهایی سپردم                                                         

 به فریادم برس تو ـ عاشقانه

چه سخت است تا نیمه های راه رفتن و پشیمان شدن و چه دشوار است پشیمانی و سودی

نداشتن چه عذاب آور است رفتن و رفتن و بجایی نرسیدن آنوقت چه خواهی کرد تو وقتی راهی

برای بازگشت نیست؟ و اکنون چه خواهد شد وقتی توانایی برای رفتن و رسیدن نیست؟

برگرد ای غریبه من بیمار نگاهخاموشت هستم من دلتنگ کوچه کوچه چشمانت هستم

نگاه تو بوی خاک باران خورده میداد. برگرد وچشمان همیشه بارانیم را دریاب........